بررسی گفتمان روایی در شاهنامه فردوسی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری الزهرا

2 دانشیار دانشگاه الزهرا

چکیده

شاهنامه فردوسی دارای ظرفیت های علمی قابل توجهی در حوزه روایت شناسی و دستور زبان روایت است.آنچه در پی می آید،بررسی یک گونه روایی به عنوان گفتمان روایی در شاهنامه است که راوی پس از روایت،به یکباره ازجهان داستان خارج می شود و روی سخن را به سوی خواننده می گرداند ،و با او به گفتگو و مخاطبه می نشیند.اتخاذ این شیوه روایی معمولا در پایان هر داستان،بر محور اغراض بلاغی و مقاصد گفتمانی معین بنا شده است ودر القای حس باور پذیری داستان موثر است و حضورخواننده را به طور برجسته در قاب تصویر قرار می دهد.دراین فضای ترسیم شده می توان کارکرد ارتباطی و عاطفی گفتمان روایی را به ویژه با تغییر زمان از گذشته به حال ملاحظه کرد.همچنین رویکرد روایت شناختی این نوع زاویه دید؛انتقال عواطف، ایدئولوژی،حالت های ذهنی وایجاد حس و درگیری عاطفی مستقیم راوی با خواننده است.حالات ذهنی و دیدگاه های ایدیولوژیکی نویسنده٬با فرجام کنش ها و رویدادها،ارتباط مستقیم و منطقی دارد و به نوعی نویسنده به نقد و قضاوت اعمال و رفتار کنشگران می پردازد و باورهای فکری خود را ابراز می دارد. و خواننده نیز ناخودآگاه همان برداشتی را اتخاذ می کند که نویسنده ابراز داشته است و قضاوت او را می پذیرد. هدف مقاله پیش رو ضمن تاکید بر اهمیت این گونه روایی، تشریح و تبیین مقاصد راوی در گفتگوی مستقیم با مخاطب است که بر پایه نقد روایی و نظریات روایت شناسان ساختارگرا چون ولت انجام گرفته است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Narrative discourse in shahname

چکیده [English]

Shahname has significant scientific capacity in the field of narrative and grammar of narrative. What follows is survey of a narration species as narrative discourse in shahname that narrator after the narration, at once exits from world of story and addressing reader and talks to him. Adopting this approach usually at the end of each story, is based on rhetorical purposes and given discourse objectives. Adopt this traditionary perspective is effective in the Instill a sense of credibility of the story and prominently it portrays the presence of the reader. In this portrayed space, especially with the change of time from past to the present, we can see relational and emotional functioning of narrative discourse. Also, the narratology approach of this perspective contains the transfer of emotions and ideologies, mental states, sense making and direct emotional involvement with the reader. Mental states and ideological views of the writer, directly and logical related to the outcome of actions and events, and somehow the author deals with criticize and judge the actions and behavior of the actors and expresses his beliefs or opinions. Also the reader unconscious perceives the writer's expression and accepts his judgment.This study beside to emphasize the importance of this kind of narration seeks to explain the purposes of the narrator in direct dialogue with their audience. Methodology has been done with Library manner and with the benefit of narrative criticizes and structuralist narratologists ideas like as wolt.

کلیدواژه‌ها [English]

  • narrator
  • narrative discourse
  • communication function
  • the function of Ideology
  • Wolt